[1] İbrahim Canan, Kutub-i Sitte Tercüme ve Şerhi, Akçağ Yayınları: 11/538.
[2] İbrahim Canan, Kutub-i Sitte Tercüme ve Şerhi, Akçağ Yayınları: 11/539.
[3] İbrahim Canan, Kutub-i Sitte Tercüme ve Şerhi, Akçağ Yayınları: 11/541.

Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!

HAYAT

 

 

GOLGEYE YANSIYAN SEVGI

 

 

FAKIRHANEDE BASBASA

 

 

EMRE

 

 

HOSGELDIN IDIL BEBEK

 

 

BANA DA! BANA DA! HANI BANA?

 

 

KUCUK HANIM

 

 

SUTANNE

 

  

COCUKCA

 

 

FOTOGRAFCININ TEKI

 

 

BIR PENCERE

 

 

 

KUS HORTUMU

 

 

KUCUK VEDALAR

 

 

 

AGUSTOS YORGUNU

 

 

BUYULU CALISMA

 

 

 

BUYUK BALIK

 

 

 

 

KELLE

 

 

SIKILAN PATLIYOR

 

 

LOVE IS...

 

 

 

UZUN ZAMAN OLDU, KIMSE KAPISINI CALMADI

 

 

 

 

GUNBATIMI HUZMELERI

 

 

 

 

 

UFKA DOGRU

 

  

 

SIYASET SAC DOKER

 

 

O AN

 

 

 

 

 

BIR ZAMANLAR

 

 

HALIC'TE SABAH

 

 

TUZ MADENINDE KALAN ADAM

 

 

 

SIRADISI

 

BABA - OGUL

 

 

KITAPLAR OKUMAK ICINDIR

 

 

 

GOL AKSAMLARI

 

 

 

MEZAR

 

 

 

BALIK TOPU

 

 

VOSVOS

 

 

Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!

1- Nun. Kaleme ve onunla yazdıranlara And olsun.

Nûn harfinin, birçok sûrenin önünde bulunan mukatta'a harflerinden olduğu kabul edilirse deriz ki; bu konuda çeşitli görüşler vardır. Bize göre en İsabetli ve tercih edil­mesi gerekli olanı, bu harflerin tenbih/dikkat çekme ve daha sonra söylenilecek olan sözlere/mesaja kulak verilmesi ve zihinleri hazırlamak (motivasyon) için geldiğidir.

Bu sûrelerde mukatta'a harflerini yemin ifadelerinin takip etmesi, belirtilen tercih ve görüşü kuvvetlendirmektedir. Mukatta'a harflerinin bazı sırları gizlediği türünden söy­lenilenlere gelirsek; bu konuda Peygamber ve ashabına ulaşan sağlam bir rivayetin mevcut olmadığı bir tarafa; Peygamber (s)'in görevinin tabiatı ve onun asaletinin ev­renselliğine sığacak bir durum değildir. Bu gibi durumlarda zan ve tahmin ile konuşmak doğru olmaz.Onun arkasından kaleme ve onunla yazılan yazıya yemin ediliyor.Yemin bir tür şahitliktir.Allah kaleme ve yazılanlara şahidlik ettiğine göre bununla gerçekleşen şey çok önemli olduğunun bildirgesidir.Kalem ve yazı eğitimde önemli bir araç olduğu gerçeğini alak suresinde anlamıştık.Şimdi bunu verdiği tesir üzerinde duralım.Kalem doğru kullanıldığı vakit yani hakkın rızasını kazanma amaçlı kullanılırsa ki öyle olmalıdır,islami düşüncesinin özellikleri yapısı,metodu anlatılması yada bu yazı sayesinde insanlar eğitimine devam etmesinde en büyük araç haline geliyor.O gün mektupla bir yerlere islama davet yapılırken günümüzde internet aracılığıyla paylaşımlarla bir hedef haline getiriliyor.Burda amaç her dönemde  olduğu gibi hakkı ve sabrı tavsiye olmalıdır.İnsanlara uzun zamandır anlatılmayan fıkıhta ve islam ilmihallerinde yer verilmeyen nebevi hareket metodu açıklanmalıdır.Yazı sayesinde çok iyi bir yere gelindi bir çok muefekkirler islam gerçeğini anlattı,seyyid kutub hapiste kalemi eline aldı çok eser oluşturdu,mevdudi şirkin tehlikelerine dikkat çekti kuran ışığında ve bu kalemin gücü dünyada uyanış hareketini başlattı ve devam edicek inş.Kimisi sıralarını savdı kimiside bu yolda sıralarını bekliyor bir çok mumin üzerine düşeni yaptığı sürece daha zirveye çıkılacak Allahın izni ile.Ancak tam istenilen noktaya gelinmedi çünkü bir çok terör örgütleri olsun yada parti,dernek gibi kuruluşlar bu iyi insanlar üzerinden prim yapmaya bir nevi nemalanmayı amaçladılar.Nebevi hareket metodu bütün ihtilafları sona erdireceği gerçeğini kavrayamadılar yada kavranılması istenmedi müslümanların bu metoda ağırlık vermesi kaçınılmaz bir olgudur.

2- Sen, Rabbinin nimetiyle cinlenmiş değilsin.

3- Senin için kesintisiz bir mükafat vardır.

4- Ve sen yüce bir ahlaka sahipsin.

5- Sen de göreceksin, onlar da görecekler.

6- Hanginizin sınandığın:.

7-Şüphesiz Rabbin, kimlerin kendi yolundan saptığına ve kimlerin doğru yolda olduğunu herkesten iyi bilir.

Bu ayetler alak suresinin ikinci bölümü gibi 1 ile 5 yıl arasında nazil olduğuna dair sağlam rivayetler vardır.

İbnu'l-Münzir'in İbn Cüreyc'den rivayetine göre müşriklerin Hz. Peygam­ber hakkında "O önce delidir, sonra da şeytandır." demeleri üzerine bu âyet-i kerime nazil olmuştur.Peygamber Efendimizin soydaşlarının arasında geçirdiği peygamberliğinin ilk yıllarını inceleyenler, soydaşlarının ona yönelttikleri "o bir delidir" suçlamaları karşısında şaşkına dönerler. Oysa, aklı üstünlüğünü dile getiren bizzat kendileridir. Nitekim, Peygamberlik görevlendirilmesinden yıllar önce Kâbe'deki Haceru'l Esved'in (Kara taşın) yerine konulması hususunda aralarında baş gösteren görüş ayrılıklarında O'nun hakemliğini kabul etmişlerdi. O'na güvenilir kişi anlamına gelen "el-Emin" lakabını takan kendileridir. Kendisine düşman olduklarını sert tavırlarla ortaya koyduktan sonra bile O'nun Medine'ye hicret ettiği güne kadar kıymetli eşyalarını, paralarını ona emanet etmeye devam ediyorlardı. Nitekim, Hz. Ali'nin Peygamber Efendimizin yanındaki emanetleri sahiplerine geri vermek amacıyla, Hz. Peygamberden sonra birkaç gün Mekke'de kaldığı kesinlik kazanmıştır. Ama aynı sırada adı geçen adamlar, O'na karşı bu kadar sert bir tavır içindeydiler, amansız düşmanlarıydılar. Yine onlar, Peygamber Efendimizin peygamberlikle görevlendirilmeden önce bir kez olsun yalan söylediğine tanık olmamışlardı. Bizans imparatoru Heraklius Peygamberimizle ilgili olarak Ebu Sufyan'a şöyle sormuştu: "Peygamber olmadan önce onu yalancılıkla suçladığınız olmuş muydu?" Ebu Süfyan -Müslüman olmadığı zamanlar onun baş düşmanıydı- "Hayır" demişti. Bunun üzerine Heraklıus: "insanlara yalan söylemeyen birinin Allah adına yalan söylemesi mümkün değildir" demişti.

 

Arab müşrikleri günümüzde olduğu gibi cinlerin çarpacağı gibi yanlış itikadlere saplanmıştır.Bu sebebden dolayı peygamberimize cin çarptığını söylemişlerdir.Mekke'de bulunan her akıl sahibi insan Peygamber (s.a) gibi yüksek ahlak sahibi bir kimseye mecnun demenin ne kadar hayasızlık olduğunu düşünmek zorunda kalacaktır. Bu beyhude ithamlar en sonunda Peygamber'e (s.a) değil bilakis kendilerine zarar verecektir. Muhalefetlerinin şiddetinden muhakemelerini kaybederek Hz. Muhammed (s.a) gibi bir insanı öyle şeyle itham ediyorlardı ki bunu hiç bir akıl sahibi düşünemezdi bile. Enterasandır, bu gün de kendini araştırmacı ve ilim adamı sanan bazı kimseler Peygamber (s.a) için saralı ve cinli ithamında bulunmaktalar. Kur'an-ı Kerim dünyada her yerde kolayca elde edilebilir. Öte yandan Rasulüllah'ın sireti, hayatı da en ince ayrıntısına kadar yazılı olarak her yerde mevcuttur. Herkes inceleyebilir. Kur'an gibi emsali olmayan bir kitabı getiren ve yüksek ahlaka sahip olan Hz. Muhammed'i akıl hastalığı ile itham eden kişi ancak O'na muhalefetinin şiddetinden yapar bunu. Aklını ve muhakeme gücünü kaybetmiş bir insan O'na karşı bu tür iddialarda bulunabilir.

Allah Rasulü'nün ahlakını en güzel şekilde Hz. Aişe'nin şu sözü tarif etmektedir. "Onun ahlakı Kur'an idi" Ahmed, Müslim, Ebu Davud, Nesei, İbn Mace, Darimî ve İbn Cerir lafzen çok az farklılıklarla bunu rivayet etmekteler. Bunun anlamı şudur: Rasulullah (s.a) yalnızca Kur'anî talimatları insanlığa tebliğ etmekle kalmamış, o talimatları kendi zatında da tatbik ederek buna örnek olmuştur. Eğer Kur'an bir şeyin yapılması için emir vermişse onu ilk önce kendi nefsinde uygulamış ve eğer bir şeyden menetmişse gene en fazla kendisi o şeyden sakınmıştır. Kur'an'ın fazilet olarak saydığı sıfatlarla muttasıf, kötü saydığı sıfatlardan da kendini uzak tutan idi. Başka bir rivayette gene, Hz. Aişe şöyle anlatıyor: "O hiçbir zaman kendi hizmetinde bulunan birisini dövmemiş, hiçbir zaman bir kadına el kaldırmamıştır. Allah için cihaddan başka hiçbir yerde hiçbir zaman kimseye eliyle dahi vurmamıştır. Kendisi için kimseden intikam almamıştır. Fakat eğer bir kimse Allah'ın koymuş olduğu hudutları aşmışsa o zaman sadece Allah'ın rızası için ondan intikam almıştır. İki yoldan kolay olanı seçmek onun sünnetiydi. Ne var ki, kolay olan günah ise müstesna, o zaman ondan en uzak kalan O olurdu." (Müsned-i Ahmed) Hz. Enes (r.a) diyor ki: "Ben Allah Rasulü'nün on sene kadar hizmetinde bulundum. Hiçbir zaman öf dememiş, hiçbir zaman bana bunu niye yaptın, bunu niye yapmadın dememiştir." (Buhari ve Müslim).

Daha öncede resulullah a.s. kabede namaz kılarken üstüne deve işkembesi dökmeye çalışan ebu cehle  bunu neden yaptın demediğini hakkı ve sabrı tavisiyeye devam ettiğini anlatmıştık.Bu fiiller karşısında karşımızdakine kızmak yada küsmek zor bir eylemdir.Resulullah a.s. bunu başarmış Allahın istediği doğrultuda hareket etmiş ve sen büyük bir ahlak üzresin ayetiyle övgüsüne mazhar olmuştur.

Bu övgüye mazhar olan bir peygamberin yolundan gitmek bizim Allaha karşı oln görevimizdir.Kendimizin bütün kirliliklerinden arındırıp islama yönelmemiz nebevi çizgiyi takip etmeye zorunluyuz.Siyet kitapları resulullahın ahlakı hakkında yazılarla doludur.Eğitimin hemen ardından resulullah a.s.ahlakından sözediliyor bu ikisi ayrılmaz bir parçalardandır.Ne ahlaksız bir eğitim nede kuransız bir ahlak Allah katında makbul bir davranış değildir.Bizler ne kadar yanımızda çalışanlara öf diyemiyoruz bizler ne kadar kuran ahlakımızda değişikler oluşturuyor,resulullah a.s. ahlakını ve davranışlarını dikkate alarak yaşamadıkça Allaha karşı hesab vermemiz zorlaşır.Bu yolda kim olursa olsun insanları rencide etmek yok ,davet sürecinde kızmak yok,küsmek yok,aksi davranışlar resulullahın ahlakına ulaşmaya en büyün engellerden biridir.

 

5- Sen de göreceksin, onlar da görecekler.

6- Hanginizin sınandığın:.

7-Şüphesiz Rabbin, kimlerin kendi yolundan saptığına ve kimlerin doğru yolda olduğunu herkesten iyi bilir.

 Genel olarak bakıldığı zaman herkes bir sınav vermektedir.Hayat ve ölüm arasında bu sürecte sınavımızı tamamlıyoruz ,Hangimiz daha güzel iş işlediğini bu sürecte gorulecektir.Başta Allah şahid olacak sonrada kendi yaptığımıza şahid olacağız.İslam ilk yıllarında bir süreç yaşandı hakkın cahiliyye karşı mücadele süreci, zamanla herşey anlaşıldı,müminler bu aşamaları sırasıyla takip ederek yaşadı, cahiliyye ise çürük temeller üzerine kurulduğundan ve basit ve adi şeyler için savaş verdiğinden yok oluşuna şahid oldu ve Allahın vaadi gerçekleşti.Ve onlar büyük bir imtihan verdi.Bütün bunlar olmadan bu ayetlerle resulullah a.s a bu müjdeyi verdiKimin aklı başında olduğu,kimin akledemediği yada delice davrananlar açığa çıkmış oldu.Günümüzde ise hayat ve ölüm arasındaki bu sürecte bizlerde iyi iş işliyormuyuz yoksa tersinemi gidiyoruz bunu anlamak ve kendimize şahidlik yaparak bu zamanı dolduracağız yani imtihan surecindeyiz karşımıza iki yüzlüler çıkacak,eziyetlere maruz kalacağız,iftira atılacak,insanlar birlikten bahsederken munakaşayı terketmiyecek,kimiside nebevi hareket metoduna uygun hareket edecek ki doğrusuda budur benim bu konuda tek temennim Allah bize nasıl kul olun diyorsa öyle kul olmamızdır,yapma dediğini yapmayacağız,emrettiğini uygulayacağız inş.Her şey kuran ve sahih sünnet çerçevesinde gelişecek.Burda yine hem destekleme hemde müjde ile karşılaşıyoruz.Bu müjde islamın zaferi kafir toplumun mağlubiyeti müjdesidir.

İnsanlar istediği kadar şu falanca doğru yoldadır yada sapıktır derse dersin burda doğruyu bilen ulu Allahtır.Kimin saptığını kimin doğruda olduğunu sadece o bilir.O falanca falanca sayıp  tek tek  tekfir etmeyip fiilerden bahsederek şu fiilleri işleyen saptığını,şu fiileri işleyenlerinde kurtulacağını beyan etmiştir.Bunu müminler arasındada bir metot haline getirmiş Resulullah bu metodu izlemiş müminlerde aynı çizgiyi takip etmiştir.Burada takip edilecek husus budur.Yoksa islam davası hak olma özelliğini yitirecek sen ben davasına dönüşecek istediğimiz kadar hakkın yolunda yürüdüğümüzü iddia etsekte ,sapmış olanların doğru yolda oldukları iddialarına benziyecektir.

 

"Öyleyse yalanlayanlara itaat etme. Onlar istediler ki, sen yumuşak davranasın da onlar da sana yumuşak davransınlar."

Müşriklerin hiç bir alternatifleri kalmayınca düşüncelerindeki basitliklerinden dolayı pazarlıklara girişimleri anlatılmış.Onlar tıpkı ticarette olduğu gibi pazarlık yapmaya, ortak bir nokta etrafında uzlaşmaya çalışıyorlar. Oysa inanç ile ticaret arasında büyük fark vardır. İnanç sahibi bir kimse inancının hiç bir prensibinden vazgeçmez. Onun gözünde büyük küçük bütün ilkeler aynı öneme sahiptir. Daha doğrusu inanç sisteminde büyük küçük diye bir ayırım olmaz. İnanç sistemi, her bir parçası birbirini bütünleyen bölünmez bir gerçektir. İnanç sistemine bağlı birisi, bir prensibe uyarken, bir diğerinden asla vazgeçemez.İslam ile cahiliyenin yolun ortasında, daha doğrusu herhangi bir yolda buluşmaları mümkün değildir. Bu durum İslam ile her zaman ve her çağdaki cahiliye sistemleri arasında her zaman geçerli olan bir kuraldır. Bu kural dünkü cahiliye için olduğu gibi, bu günkü cahiliye içinde, yarınki cahiliye için de geçerlidir. İslam ile cahiliye arasındaki uçurum aşılmaz niteliktedir. İkisini bir noktada buluşturmak için bu uçurumun üzerine bir köprü kurmak imkansızdır. Bir şeyi paylaşmaları, iletişim kurmaları mümkün değildir. Aralarında sürekli bir çatışma vardır ve sonuçta uyuşmaları söz konusu değildir.Çünkü biri tevhid biri şirk temeli üzerine kuruludur.Şirk ,şirk anlayışından vazgeçmeyip islam ile uzlaşmaya kalktığı an ,müslümanlarda bunu kabul ettiği an şirkin galibiyeti kaçınılmazdır.Çünkü şirk öyle bir olgudurki uzlaştığı düşünceye bulaşır.Müminlerde bunu kabul etmiş olur tevhide halel gelir tevhid buna müsait değildir.Zerre kadar şirk bulaşırsa tevhid ortadan kalkmış olur.Günümüzde kurumların bu hale geldiğini görmekteyiz.

Hz. Peygamber dininde kararlıydı, dininin ilkelerini pazarlık konusu yapmaz, taviz vermez bir tutum içindeydi. Ama dinle ilgili olmayan öteki konularda insanların en yumuşak huylusuydu. İnsanlar arası ilişkilerde en güzel davrananıydı. Akrabalarına en çok iyilikte bulunan, kolaylığı ve kolaylaştırmayı en çok isteyen bir insandı. Fakat din, dindi. O, bu konuda Rabbinin şu direktifine uymak zorundaydı: "Öyleyse yalanlayanlara itaat etme."

Günümüzde hiçbir islami olmayan  şartlara boyun eğmemeliyiz.İslam dini ve iman konusu ticaret yapılarak feda edilemez.Ancak resulullahın hangi şartlarda neyi uyguladığı konusuda gözardı edilmemelidir.Sıra şaşmamalıdır.Sırayı atlayan imanın bazı hususiyetlerini atlamış olurki eksik bir imanla yol almış oluruz.Bugüne kadar islam toplumları bunu gözardı ettiği için felaketlerini hazırladılar.Düzgün bir iman şekillenmedi.

10-Şunların hiçbirine itaat etme: Yemin edip duran aşağılık.

11- Herkesi kınayan, söz götürüp getiren.

12- Hayra engel olan, saldırgan, günahkar.

13- Kaba, sonra da soysuz, alçak.

14- Mal ve oğullar sahibi olmuş diye (yolunu şaşırmış)

15- Kendisine ayetlerimiz okunduğu zaman: "Eskilerin masalları" dedi.

16- Biz yakında onun burnuna damga vuracağız

Evet,burda bir tür sivil itaatsızlık hareketi kapsamlı olarak başlamış oluyor.İlk önce namaz konusuna değinerek engellemeler karşısında  itaatsızlık süreci başlatılmıştı çünkü ilk anda bir müslümanın bu konuda sorun yaşayacağını bilen ulu Allah bu konudaki muminin tavrını belirlemiştir.Müminin ilk anda dikkatleri çekeceği husus namazdır.Gözle görünebilecek ibadet namazdır ve müslümanın feragat edemiceği bir ibadettir.Şimdide itaatsızlık boyutu genişliyor.Davet süresince bir çok engellerle ve değişik tavırlarla karşılaşacak müslümanlar bu itaatsızlığı gerçekleştirmek zorundadırlar.Yemin eden aşşağılık insan tipi, cahiliyyenin bir değişik profilidir doğruyu eğri gösterebilmek yanlışını ise doğru gösterebilmek için yemin eder yemini araç yani vasıta kılar.Davetin önüne engeller koymak için yapar bunu.Çok yemin etmektedir. İnsanların kendisini yalanlayacaklarının, kendisine güvenmeyeceklerinin farkında olan yalancı insanlardan başkası sık sık yemine başvurmaz. Böylece bir insan yalanını gizlemek, insanların güvenini kazanmak için yemin eder.Bu kadar ince bir konuki,bu tip insanlara itaatsızlık emretmiş.Şeytanın en büyük özelliklerinden biri yalan söylemektir. Zaten başka türlü kimseyi kandıramazdı. Adem ve eşine söylediği Kuran-ı Kerimde şöyle haber verilmektedir:

Derken şeytan, birbirine kapalı ayıp yerlerini kendilerine göstermek için onlara vesvese verdi ve: Rabbiniz size bu ağacı sırf melek olursunuz veya ebedî kalanlardan olursunuz diye yasakladı, dedi.

Ve onlara: Ben gerçekten size öğüt verenlerdenim, diye yemin etti. (Araf, 7:21-24)

Şeytan bu ilk yalandan bu yana insanları hep kandırmaya çalışmıştır.

Bu durum şeytani bir özellik olduğunu mumin bilmelidir

Bu durumda insan, yaptığı işin doğruluğunu veya yanlışlığını dinin ölçülerine vurarak değerlendirmeli ve iyice araştırıp soruşturduktan sonra yapmalıdır.

11- Herkesi kınayan, söz götürüp getiren.

İnsanlar arasında söz götürüp getirir: İnsanlar arasında kalplerini bozacak, ilişkilerini koparacak, sevgilerini giderecek sözler götürüp getirir. Bu sıfat iğrenç olduğu kadar, aşağılıktır da. Kendine saygı duyan ve başka insanlar nezdinde saygı görmek isteyen bir insan böyle bir huyla nitelenmek istemez. Çünkü, koğucu, laf götürüp getiren, birbirini seven insanların arasını bozmaya çalışan kişilerin sözlerine kulak verenler bile aslında bu tür insanlara saygı göstermezler, onları sevmezler.

Peygamber Efendimiz herhangi bir arkadaşına yönelik iyi duygularını değiştirecek nitelikte sözlerin kendisine aktarılmasını yasaklamıştı. Şöyle diyordu Peygamber efendimiz: "Hiç kimse arkadaşlarından biri hakkında bana herhangi bir şey ulaştırmasın. Çünkü ben karşınıza iyi duygularla dolu rahat bir kalp ile çıkmak isterim:'"(Ebu Davut ve Tirmizi İbn-i Mesut`tan rivayet edilmiştir)

İmam Ahmed Hz. Huzeyfe'den şöyle rivayet eder: Peygamber Efendimizin şöyle dediğini duydum: "İnsanlar arasında söz götürüp getiren cennete giremez:' (İbn-i Mace'nin dışında bir grup sahabe tarafından rivayet edilmiştir.)

Yine İmam Ahmed -kendi ravi zinciri ile- Yezid B. Seken'den şöyle rivayet eder:  "En kötünüzün kim olduğunu haber vereyim mi? Söz götürüp getirerek birbirini sevenlerin arasını bozan, suçsuz insanlara haksızlık edenlerdir."

İslam dininin bu iğrenç, bu aşağılık huyu bu denli sıkı tutarak yasaklaması kaçınılmazdı. Çünkü bu aşağılık davranış kalbi bozduğu gibi arkadaşlıkları da bozar. Toplumsal ilişkileri bozmadan önce bizzat söz götürüp getiren kişiyi alçaltır. Toplumun düzenini, güvenliğini kemirmeden önce O'nun kalbini kemirir, ahlâkını bozar. Bu çirkin davranış yüzünden insanların birbirlerine güvenleri kalmaz. Çoğu zaman suçsuz insanları günaha bulaştırır.

12- Hayra engel olan, saldırgan, günahkar.

 

İyiliğin amansız düşmanıdır, her zaman iyiliğin karşısına dikilir: Hem kendisinin hem de başkasının iyiliğine engel olur. Bir kere, her türlü iyiliğin toplamı sayılan imanı engeller. Bu adamın çocuklarına ve akrabalarına, Peygamberimize eğilim gösterdiklerini sezdiği her seferinde "Sizden biriniz Muhammed'in dinine uyacak olursa, benden hiçbir fayda görmez olur" müşriklerin dedikleri bilinmektedir. Bu tehditle onların Müslüman olmalarına engel olurlardı. Bu yüzden Kur'an-ı Kerim onu sözleri ve davranışları ile "iyiliğin karşısına dikilen" biri olarak tescil etmiştir.

Saldırgandır: Hak, adalet nedir gözetmez, çiğner geçer. Ayrıca o, Peygamber Efendimize, Müslümanlara, ailesine ve doğru yolu bulmalarına engel olduğu, dini benimsemelerini önlediği aşiretine de saldırır, haksızlık eder. Saldırganlık, aşırılık, Kur'an-ı Kerim de ve Peygamber efendimizin sözlerinde üzerinde önemle durulan çirkin huylardan biridir. İslam saldırganlığın, aşırılığın her çeşidini yasaklamıştır. Hatta yeme-içmede bile buna dikkat edilmesini öğütlemiştir.

"Size sunduğumuz temiz rızklardan yiyiniz. Yiyeceklere ilişkin sınırlarımızı çiğnemeyiniz." (Taha suresi 81) Çünkü adalet ve dengelilik İslam'ın temel karakteridir.

Sürekli günah işler: "Günahkar" sıfatını kalıcı bir sıfat olacak kadar günah işler. Burada işlediği günahın türü belirtilmiyor. Çünkü bu ifade ile güdülen amaç sıfatın kalıcılığını vurgulamak, ruhun değişmez bir karakteri olduğunu belirtmektir.

Bu adam bütün bunların yanı sıra "kaba"dır. Bu söz, vurgusu ile, oluşturduğu hava birçok sıfatı, karakteristik özelliği anlatıyor. Bunun yerine birçok söz ve sıfat kullanılsa bile aynı anlam verilemezdi. Bu kelimenin, aşırı derecede kaba, çok yiyip içen obur, aç gözlü anlamına geldiği söylenmektedir. Bu adam kaba karakterli, iğrenç huylu ve insanlar arası ilişkilerde çirkin tutumludur.

Ebu Derda'nın -Allah ondan razı olsun- şöyle dediği rivayet edilir: "Kaba", büyük karınlı, kötü ahlâklı,ç ok yiyip içen obur, çok mal toplayan, ama başkalarına vermeyen kimse demektir:' Ne var ki "Kaba" kelimesi bütün bunları kapsayan, bununla beraber bu karaktere sahip kişinin iğrençliğini her yönüyle tasvir eden geniş bir kavram olarak zihinlerde yer ediyor.

13- Kaba, sonra da soysuz, alçak.

14- Mal ve oğullar sahibi olmuş diye (yolunu şaşırmış)

15- Kendisine ayetlerimiz okunduğu zaman: "Eskilerin masalları" dedi.

16- Biz yakında onun burnuna damga vuracağız

 

Ayrıca bu adam, soysuzdur, alçaktır: İşte İslam düşmanlarından birinin kişiliğinde toplanan çirkin, iğrenç sıfatların sonuncusu budur. Zaten, bu tür iğrenç karakterlere sahip insanlardan başkası İslama düşman olmaz, düşmanlığında ısrar etmez. "Zenim" kelimesinin anlamlarından biri, "aralarında soy birliği olmadığı halde bir kavme bağlanan veya a kavmin içinde soyu belirsiz olan kimse"dir. Bu kelimenin anlamlarından biri de "insanlar arasında iğrençliği ile, pisliği ile, aşırı derecede kötülüğü ile ün salmış kimsedir. Bu kelimenin ifade ettiği ikinci anlam Velid B. Muğire'nin durumuna daha uygundur. Bununla beraber kelimenin söylenişi, kavmi arasında kibirlenip böbürlenen bu adamı aşağılık sıfatı ile damgalamaktadır.

Sonra surenin akışı bu kişisel sıfatlar üzerine, O'nun Allah'ın ayetleri karşısındaki tutumunu belirterek bir değerlendirme yapıyor. Bunun yanı sıra yüce Allah'ın mal ve evlad bahşettiği bu adamın böyle bir tutum sergilemesi ayıplanıyor:

"Mal ve oğullar sahibi olmuş diye, kendisine ayetlerimiz okunduğu zaman `eskilerin masalları' dedi."

Bir insanın yüce Allah'ın kendisine bahşettiği mal ve evlad nimetlerine karşılık, Allah'ın ayetlerini ve peygamberini alaya alması ne çirkin bir davranıştır. Bu bile tek başına biraz önce anlatılan çirkin sıfatlara denk bir tutumdur.Eskilerin masalları sözü günümüzde bana çıkar savaşı verenlerin müslümanlara irtica yaftası takmalarını hatırlatıyor.Ya irtica yaftası yada marjinal fikirler diyerek davayı reddetmede ve batıl gösterebilmek için böyle vasıtalara başvuruluyor.

Bu yüzden karşı konulmaz, caydırıcı güce sahip ulu Allah'tan bir tehdit geliyor. Burada yüce Allah onun ruhundaki büyüklük kompleksinin, mal ve evlatla övünmenin kaynaklandığı noktaya temas ediyor. Nitekim bundan önce de onun toplum içindeki yeri ve soyu ile övünmesine kaynaklık eden sıfatına değinmişti. Ve bu adam yüce Allah'ın şu kesin vaadini dinliyor:

"Biz yakında O'nun burnuna damga vuracağız."

Ayetin orijinalinde geçen "Hortum" kelimesinin anlamlarından biri kara domuzunun burnunun bir tarafıdır. Herhalde bununla Velid'in burnu kastedilmiştir. Arap dilinde burun büyüklüğü onurluluğu sembolize eder. Bu yüzden büyüklenen için "burnu havada", gururu kırılan, alçalan için de "burnu yerde" denir. Birisi gururlanarak kızdığı zaman "burnu şişti burnu kızardı" derler. Arapların izzetinefsi (onur ve saygınlığı) "Enfetu" -Burun- olarak tanımlamaları da bu yüzdendir. Onun burnunun damgalanması ile tehdit edilmesi iki tür aşağılanmayı, horlanmayı ifade eder. Birincisi, bir köle gibi damgalanması. ikincisi burnunun domuz burnu olarak nitelendirilmesi.

Hiç kuşkusuz bu ayetler Velid B. Muğire'nin üzerinde büyük etki bırakmışlardır. Çünkü Velid saygın insanların -asılsız da olsa- bir şairin hicvinden her zaman sakındığı bir millete mensuptu. Ya gerçekten göklerin ve yerin yaratıcısı tarafından damgalanmayı, hem de boşuna söylenmeyen böyle bir ifadeyle karşı karşıya kalmayı nasıl karşılamıştır. Bu sözler varlık aleminin her tarafında yankılanmış, sonra da varlığın özüne yerleşerek tescil edilmiştir. Hem de sonsuza dek...

İşte İslam'ın düşmanı, yüce ahlâka sahip saygın peygamberin düşmanı olan bu adam böylesine kesin bir hakareti hakketmekteydi.

Mal ve evlada, Allah'ın ayetlerini yalanlayanların şımarmasına neden olan dünya nimetlerine işaret edilmesi münasebetiyle yüce Allah burada örnek olarak onlara bir kıssa sunuyor. Öyle anlaşılıyor ki bu kıssa onlar tarafından biliniyordu, aralarında yaygın olarak anlatılıyordu. Yüce Allah bu kıssa aracılığı ile onlara nimetle şımarmanın, iyiliğe engel olmanın, başkalarının haklarına tecavüz etmenin akıbetini hatırlatıyor. Bu arada kendilerine bahşedilen mal ve evlad nimetlerinin aslında onlar açısından bir sınav aracı olduğunu vurguluyor. Tıpkı bu kıssanın kahramanlarının sınanması gibi. Ayrıca bu sınavın devamı da var. Onlar bununla da bırakılacak değildirler:

 

 Bu haller islam ahlakıyla taban tabana zıt hallerdir.Burda aynı zamanda ahlaksız tavırlardan bahsederek ahlakın boyutları belirleniyor.Günümüzde devlet adına yapılan, yada islam adına yapılan sözde adalet adına böyle saldırgan hareketler olmuştur bunun islam ile ne kadar alakası olduğunu rabbimiz bildiriyor tüm boyutlarla aşama aşama anlatılıyor.Bazı müslüman gurublar bu olayları tam kavramış değildirler.

Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!

Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!

Kalıcı Bağlantı Yorum (yok) Yorum yaz!